قرآنی
عـدالت الـهی
در قرآن کریم واژۀ عدل از مورد خداوند کریم مطرح نشده و لکن با تعبیر (نفی ظلم) از ساحت مقدس خداوند این حقیقت بیان شده است.
1- «انّ الله لایظلم الناس شیئاً و لکن انفسهم یظلمون»
خداوند هیچ به مردم ستم نمی کند ولی این مردمند که به خویشتن ستم می کنند. (یونس/ 43)
2- «ولا یظلم ربک احدا»
و پروردگارت به هیچ کس ستم نمی کند. (کهف/49)
3- «و ما ربک بظلامٍ للعبید»
«و پروردگارت هرگز به بندگان ستم نمی کند.(فصلت/ 46)
4- «فما کان الله یظلمهم و لکن کانوا انفسهم یظلمون»
خداوند هرگز به آنان ستم نکرد بلکه آنان به خودشان ستم کردند. (روم/9)
5- «وما ظلمهم الله و لکن انفسهم یظلمون»
خداوند به آنان ستم نکرده بلکه آنان خودشان به خویشتن ستم می کنند. (آل عمران/ 117)
عدم تنافی بلا با عدل الهی
بلاهائی که متوجه انسان می شود هیچگونه تلافی با عدل الهی ندارد. زیرا بلاها بر دو دسته اند:
الف: قسمتی از آنها بخاطر اعمال خود بشر است:
«وما اصابکم من مصیبة فبما کسبت ایدیکم»
هر مصیبتی که به شما می رسد بخاطر اعمالی است که انجام داده اید. (شوری/30)
«ظهر الفساد فی البّر و البحر بما کسبت ایدی الناس»
فساد در خشکی و دریا بخاطر کارهایی که مردم انجام داده اند، آشکار شده است. (روم/41)
ب: و قسمتی از بلاها از سوی خداوند نازل می شود که به سه صورت است:
1- برای ظالمان که برای ادب و تنبیه آنهاست.
«کذلک نبلوهم بما کانوا یفسقون»(اعراف/ 163)
2- برای مؤمنان که جهت آزمایش است.
«ون لیبلی المؤمنین منه بلاءً حسناً» (انفال/ 17)
3- برای اولیاء خداوند که برای ارتقاء مرتبه و منزلت آنهاست.
«واذا ابتلی ابراهیم ربّه بکلمات فاتمهّن قال انی جاعلک للناس اماماً» (بقره/ 124)