مقالات
پرهيزکاران
وصف پرهيزکاران گفته اند يکی از ياران حضرت علی عليه السلام به نام همام بن شريح از مولا تقاضا کرد : " يا اميرالمومنين پرهيزکاران را چنان برايم وصف کن که گويا آنان را با چشم می نگرم." امام ابتدا به جمله ای بسنده فرمود که : " ای همام از خدا بترس و نيکوکار باش که خداوند با پرهيزکاران است. " اما همام راضی نشده ، اصرار ورزيد . پس حضرت شروع به توصيف پرهيزکاران نمود. همام پس از شنیدن سخنان امام در توصیف پارسایان بیهوش گشت و در آن بیهوشی جان داد . گزيده ای از اين خطبه انتخاب شده و چشمها را به قرائتش نورانی می نمائيم. سيمای پرهيزکاران در دنيا دارای فضيلتهای برترند ، سخنانشان راست، پوشش آنها ميانه و راه رفتنشان با تواضع و فروتنی است. چشمان خود را بر آنچه خدا حرام کرده می پوشانند و گوشهای خود را وقف دانش سودمند کرده اند و در روزگار سختی و گشايش ، حالشان يکسان است . دلهای پرهيزکاران اندوهگين و مردم از آزارشان در امان ، تن هايشان لاغر، خواستهايشان اندک و نفسشان عفيف و دامنشان پاک است. شب پرهيزکاران پرهيزکاران در شب بر پا ايستاده مشغول نمازند، قرآن را جزء به جزء و با تفکر و انديشه می خوانند و در قرآن داروی درد خود را می يابند. قامت را به شکل رکوع خم کرده، پيشانی و دست و پا بر خاک ماليده و از خدا آزادی خود را از آتش جهنم می طلبند. روز پرهيزکاران پرهيزکاران در روز، دانشمندانی بردبار و نيکوکارانی باتقوا هستند. نفس خود را متهم می کنند و از کردار خود ترسناکند. هرگاه يکی از آنها را بستايند ، از آنچه در تعريف او گفته شد در هراس افتاده ، می گويد : " من خود را از ديگران بهتر می شناسم و خدای من ، مرا بهتر از من می شناسد، بار خدايا ، مرا بر آنچه می گويند محاکمه نفرما و بهتر از آن قرارم ده که می گويند و گناهانم را که نمی دانند بيامرز." نشانه های پرهيزکاران در دينداری نيرومند، نرمخو و دورانديش، دارای ايمانی پر از يقين ، حريص در کسب دانش، در توانگری ميانه رو، در عبادت فروتن ، در تهيدستی آراسته ، در سختی ها بردبار و در جستجوی کسب حلالند . پرهيزکار در راه هدايت، شادمان و پرهيزکننده از طمع ورزی است . آرزويش نزديک، لغزش هايش اندک، قلبش فروتن، نفسش قانع، خوراکش کم، کارش آسان، دينش حفظ شده، شهوتش در حرام مرده و خشمش فروخورده است. مردم به خيرش اميدوار و از آزارش در امانند. ستمکار خود را عفو می کند. در سختی ها آرام و در ناگواريها بردبار و در خوشی ها سپاسگزار است. مردم را با لقب های زشت نمی خواند، همسايگان را آزار نمی رساند. اگر خاموش است سکوت او اندوهگينش نمی کند و اگر بخندد آواز خنده او بلند نمی شود. دوری او، از تکبر و خودپسندی و نزديکی او، از روی حيله و نيرنگ نيست. "خدايا ما را از پرهيزکاران قرار بده"