يزيد پيروزي خود را جشن گرفته، کفر خود را ظاهر مي سازد:

يزيد دستور داد سر بريده امام حسين (ع) را برايش بياورند و آن را در طشتي طلائي نهاد در حالي که زنان اهل بيت هم پشت سر او قرار داشتند. سکينه و فاطمه سرکشک مي کردند و مي کوشيدند که سر پدر را ببينند ولي يزيد سر را از آنان پنهان مي کرد که نبينند ولي همينکه چشمشان به سر بريده پدر افتاد صدا به گريه بلند کردند. سپس يزيد به مردم اذن عام داد تا همگي وارد شوند، يزيد چوب تعليمي خود را برداشت و با آن بر لب و دندان حسين مي زد و مي گفت:

براي « ذوالقرنين » معاني گوناگوني ذكر شده است. برخي ذوالقرنين را به معناي ـ دو قرن ـ گرفته اند. به اين معني كه مردم را در حدود دو قرن يا دو نسل دعوت به حق نمود. برخي نيز گفته اند: ذوالقرنين، يعني كسي كه بر شرق و غرب دنياي شناخته شده آن روز حکومت داشته است.

در آرامگاه کوروش پيکر تقديس از روح و « فروهر» کوروش را نيز به شکل فرشته اي ساخته بودند،که ذوالقرنين بوده و همانست که مي نويسند بر بالاي آن کتيبه اي داشته که نام کوروش بر آن نوشته بوده بالاي آرامگاهش مجسمه بالدار هنوز هست و ابولکام آزاد براساس همين مجسمه آنرا ذوالقرنين خوانده است و کوروش را همان ذوالقرنين ياد شده در قرآن دانسته است. در تورات هم به کوروش لقب عقاب شرق داده اند. ذوالقرنين اولين كسي است كه سد ساخته است و از آهن به نحو انبوه استفاده كرده است وسدي كه او ساخته بود از آهن خالص بوده است.

قبل از هر چيز بايد ياداور شد كه به اذعان خلفاي بني اميه ودرج مورخين، يزيد مردي بي سياست وفاقد درايت وتدبير بوده است.وامام حسين(ع) با قيام خودشان براي اثبات حقانيت خاندان پيامبر(ص) انهم نه فقط در سال61هجري ،بلكه در تمام دوران اسلامي استفاده كردند،فلذا ما هم اكنون قوام شيعه را به محرم مي بينيم .

علامه محمد تقي جعفري مي­‌گفتند:
برخي از جامعه ­شناسان برتر دنيا در دانمارک جمع شده بودند تا پيرامون موضوع مهمي به بحث و تبادل نظر بپردازند. موضوع اين بود: «ارزش واقعي انسان به چيست».
براي سنجش ارزش بسياري از موجودات، معيار خاصي داريم. مثلا معيار ارزش طلا به وزن و عيار آن است. معيار ارزش بنزين به مقدار و کيفيت آن است. معيار ارزش پول پشتوانه آن است؛ اما معيار ارزش انسان‌ها در چيست.

روز جمعه 29 مهر ماه 1390 بود.با يکي از دوستان عکاس تصميم گرفته بوديم تا بريم و از يکي از خانواده هاي ايتام تحت پوشش موسسه در جمکران چند عکس تهيه کنيم.هوا اونروز خيلي غبار آلود بود و منم مردد بودم که امروز بريم يا نه؟ولي نهايتا راه افتاديم.ايتدا يکي از پرونده ها را از بين پوشه پرونده ها در اوردم و به قيم ان که مادر بزرگ بچه ها بود تلفن زدم ,گفتم اگر مزاحمت نباشه خدمت برسيم.ايشونم قبول کرد که براي دقايقي ميزبان ما باشه....

يكي از روزهاي سال اول دبيرستان بود. من از مدرسه به خانه بر مي گشتم كه يكي از بچه هاي كلاس را ديدم. اسمش مارك بود و انگار همه‌ي كتابهايش را با خود به خانه مي برد. با خودم گفتم: 'كي اين همه كتاب رو آخر هفته به خانه مي بره. حتما ً اين پسر خيلي بي حالي است!' من براي آخر هفته ام برنامه‌ ريزي كرده بودم. )